Reïncarnatie in de vroegchristelijke periode

Geplaatst op: 16-09-2006

Tijdens de eerste eeuwen van het christelijke tijdperk was er nog weinig sprake van een gevestigde kerkelijke organisatie, maar de leringen werden bewaard en uitgewerkt door de volgelingen van de apostelen. De leiders onder hen, zij die het meest ontwikkeld waren en het meeste werden gerespecteerd, waren de zogenaamde ‘kerkvaders’. Tot de bekendsten onder hen behoorden Clemens van Alexandrië, Origenes en Synesius. Volgens De Geheime Leer van H.P. Blavatsky (1:28) waren al deze mannen ingewijd in de mysteriën en moeten daarom heel goed bekend zijn geweest met de leringen over preëxistentie en reïncarnatie, een feit dat duidelijk blijkt uit hun geschriften.



Clemens (ca. 150–220 n.Chr.), die terecht door de christelijke kerk heilig werd verklaard, laat zien dat hij in preëxistentie geloofde als hij in hoofdstuk 1 van zijn ‘Aansporing aan de heiden (tot bekering)’ schrijft: ‘Maar vóór het tot stand brengen van de wereld waren wij er, want omdat we bestemd zijn in Hem te zijn, bestonden we tevoren in de ogen van God.’



Origenes (186–254 n.Chr.), leerling van St. Clemens en Ammonius Saccas, de stichter van de neoplatonische school, wordt beschouwd als een van de grootste christelijke geleerden en denkers.



Lees verder op

Bron: http://www.theosofie.net/onlineliteratuur/levensraadsel/7breincarnatie.html - Nils A. Amnéus