Reïncarnatie: een voortzetting van bewustzijn
Geplaatst op: 22-07-2006
Kunnen wij ons met onze menselijke beperkingen de eeuwigheid voorstellen? Als we ons door de beginloze en eindeloze duur bewegen, bereiken we tenslotte ons huidige leven en daaropvolgend de dood, en dan bestaan we opnieuw in de eindeloze eeuwigheid. Onze opvatting over tijd hangt evenals die van ruimte af van ons gezichtspunt. Vanuit het standpunt van de eeuwige duur is de schijnbaar uitgestrekte periode van vijf miljard jaar van ons zonnestelsel een onbetekenende bliep. Waarom bevinden we ons dan binnen de hele eeuwigheid op dit ene moment in wat we tijd noemen? Wat doen we in de rest van de eeuwigheid? Zelfs als we erkennen dat sommigen geloven dat we aan het wiel van wedergeboorte kunnen ontsnappen en het uiteindelijke doel, nirvana, kunnen bereiken, zitten we nog steeds opgescheept met de eeuwigheid.
Een klassiek Grieks gezegde luidt: slaap en dood zijn broeders. Het is leerzaam de dood te vergelijken met de slaap. We gaan ’s avonds slapen en betreden een andere bewustzijnstoestand, maar we ontwaken ’s morgens als een voortzetting van hetzelfde bewustzijn als dat van de voorafgaande dag. Op bijna dezelfde manier is reïncarnatie de voortzetting van bewustzijn na de dood. Reïncarnatie is te vergelijken met het denkbeeld van een wederopgestaan lichaam. Waar vindt de wederopstanding van ons lichaam plaats? Het lijkt logisch dat de plaats waar ons menselijk bewustzijn zich wederbelichaamt deze aarde is, het natuurlijke thuis waar naartoe het wordt aangetrokken. Zoals het door Katherine Tingley onder woorden werd gebracht:
Er is een diep instinct in de ziel dat deze aarde haar natuurlijke thuis is en dat haar natuurlijke toestand die van geluk is. Daarom konden zij die hebben geprobeerd de hemel te beschrijven nooit meer doen dan een verheerlijkte aarde te beschrijven.
– Mysteries of the Heart Doctrine, blz. 69
Lees verder op
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise1998/novdec1998/reincarnatie.html - William A. Savage
