Cyclussen van mens en kosmos: De ronden en rassen in ons
Geplaatst op: 27-06-2006
De universaliteit van cyclische groei behoort tot de meest fundamentele stellingen van de eeuwige filosofie. Dit wil zeggen dat de cyclussen van de kosmos zich in ons weerspiegelen: allemaal zijn we vonken van de eeuwigheid, komen periodiek tot aanzijn, ontwikkelen meer van onze latente vermogens en keren dan terug naar onze ouderster. Natuurlijk hebben velen er moeite mee dit te geloven. Kosmische cyclussen hebben immers te maken met de ontwikkeling van het universum, met de bewegingen van de sterren en planeten; hoe kan hun ontwikkeling dan in ons zijn weerspiegeld?
Als we het groeiproces zelf nader beschouwen, treffen we een gemeenschappelijk kenmerk aan van universele proporties. Van planeten en sterren tot ieder type leven op aarde – ieder doorloopt zijn progressieve ontwikkelingsstadia van lagere naar hogere organisatievormen. Maar wat bestuurt die groei van het ene stadium naar het volgende? De latente mogelijkheid voor hogere organisatieniveaus van ontwikkeling moet al aanwezig zijn in de lagere niveaus die eraan voorafgaan, maar dat potentieel kan niet worden gevonden op stoffelijk gebied. De materie kan haar eigen transformatie niet tot stand brengen. Iets anders moet het proces sturen, iets hogers dan de stof. Dat moet op zijn beurt ook door iets hogers worden gestuurd, en dat weer door iets nog hogers. Zodoende begint alle geopenbaarde evolutie met de laagste vormen – maar ze wordt geregeld door de hoogste niveaus van het bestaan. Zo denkt men bijvoorbeeld in het algemeen dat we het leven beginnen als een enkele cel, die zich dan deelt en vermenigvuldigt tot een kluitje van identieke eenheden. Maar terwijl we onze weg banen naar de baarmoeder, beginnen onze cellen zich verschillend te ontwikkelen en zich te specialiseren om verschillende functies te kunnen verrichten. In ons stoffelijk lichaam is er niets om dit soort groei te leiden. Al onze cellen hebben precies hetzelfde genetische materiaal en toch gaan ze ermee door zich op steeds ingewikkelder manieren te specialiseren. Die groeipatronen kunnen op het stoffelijke gebied niet worden aangetroffen, omdat ze bestaan op hogere onstoffelijke niveaus, en daar is het dat elk menselijk leven zijn ware oorsprong heeft.
Lees verder op
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise1995/septokt1995/rondenenrassen.html - James T. Belderis
