Reïncarnatie: het bewijs

Geplaatst op: 04-02-2010

 

Reïncarnatie is net zo Amerikaans geworden als appeltaart, als de Super Bowl (een bekende baseball competitie), en als onze overtuiging dat iedereen later president kan worden. In de jaren tachtig bevestigden verscheidene Gallup enquêtes dat ongeveer een kwart van alle Amerikanen in reïncarnatie gelooft. Vandaag de dag heeft een van de belangrijkste e–boekhandels een lijst van 649 boeken op het sleutelwoord ‘reïncarnatie’, en een andere zelfs 836. De wijdverbreide acceptatie van reïncarnatie is het resultaat, tot op grote hoogte natuurlijk indirect, van de bekendmaking ervan door de Theosofische Vereniging.

Een recent werk over ‘alternatieve’ of ‘nieuwe’ religieuze bewegingen in dit land [de VS] (Philip Jenkins, Mystics and Messiahs, Oxford University Press, 2000), wijst op het buitenproportionele effect dat deze kleine organisatie gehad heeft op het algemene denken:

"Ofschoon er volgens de officiële telling in de V.S. in 1926 minder dan zevenduizend zelfverklaarde Theosofen waren in het hele land, was die beweging er al in geslaagd haar standpunten tot een vertrouwde component te maken van het religieuze denken."[10]

"Wij zien bijvoorbeeld de verspreiding van ideeën over reïncarnatie en karma, samen met aanverwante tradities zoals meditatie en yoga. In de vroege twintigste eeuw werden al deze ideeën geassocieerd met de theosofie…[maar nu] maken de theorieën deel uit van de heersende religieuze stroming."[230]

Reïncarnatie is geen geloofsartikel, maar een theorie. Het is (zoals Merriam–Webster’s Collegiate Dictionary ‘theorie’ definieert) een ‘principe… dat geboden wordt om fenomenen te verklaren.’ Voor de meeste mensen die in reïncarnatie geloven zijn de fenomenen die het verklaart voornamelijk subjectief – hun eigen ervaringen of observaties. Het is een idee dat ‘zinnig’ is. Ofschoon objectieve feiten als bewijs voor reïncarnatie niet in overvloed aanwezig zijn, bestaan ze wel. En een stel recent verschenen boeken verschaft juist zulk bewijs:

· Where Reincarnation and Biology Intersect, door Ian Stevenson, Westport CT:  Praeger, 1997.

· Reincarnation and Biology: A Contribution to the Etiology of Birthmarks and BirthDefects. 2 delen, door Ian Stevenson. Westport. CT: Praeger, 1997.

Deze boeken zijn aantoonbaar de belangrijkste werken ooit gepubliceerd over het onderwerp reïncarnatie, en hun auteur, Ian Stevenson, is de grootste autoriteit ter wereld over dit onderwerp. Als Carlton–professor in de psychiatrie aan de Universiteit van Virginia is hij de schrijver van meer dan een dozijn geleerde boeken en 250 artikelen. Zijn specialiteit is het onderzoeken van kennelijke gevallen van herinneringen van kinderen over voorgaande incarnaties. Zijn eerdere werken over dit onderwerp omvatten onder meer The Evidence for Survival from Claimed Memories of Former Incarnations (1961), Twenty Cases Suggestive of Reincarnation (1974), Cases of the Reincarnation Type, 4 delen (1975–83), en Children Who Remember Previous Lives: A Question of Reincarnation (1987).

Stevenson heeft zeer nauwkeurig onderzoek uit de eerste hand gedaan naar de verslagen van kinderen die zich schijnbaar een vroegere incarnatie herinneren. Zijn onderzoekingen omvatten niet alleen het kind dat de herinneringen vertelt en de personen rondom dat kind, maar ook het gezin zelf, de plaats, de omstandigheden en de gebeurtenissen in het herinnerde leven. Het cumulatieve bewijs van Stevenson’s gevallen is zo indrukwekkend overweldigend en gedetailleerd dat alternatieve verklaringen van toeval of fraude (expres of onbewust) uiterst onwaarschijnlijk zijn. Stevenson wijst erop dat, tenzij men begint met de aanname dat reïncarnatie onmogelijk is, het de eenvoudigste en meest overtuigende verklaring is voor een groot aantal gevallen.

Wat de bewijzen die vermeld worden in Stevensons meest recente boeken zo indrukwekkend maakt, is echter dat zij alle iets nieuws toevoegen aan zijn vroegere studies, die gingen over vertelde herinneringen, en zijn door onderzoek gestaafde bevestiging van de juistheid van die herinneringen. Dit nieuwe is fysiek bewijs in de vorm van moedervlekken of aangeboren defecten op het lichaam van de persoon die zich een vorig leven herinnert. Deze vlekken of defecten passen bij aangegeven verwondingen of andere fysieke anomalieen op het lichaam van de vroegere persoonlijkheid.

Een voorbeeld. Een kind herinnert zich dat hij een ander leven geleefd heeft met genoeg details erover (namen, plaatsen, gebeurtenissen) om onderzoekers in staat te stellen de vroegere persoonlijkheid te identificeren. Die persoonlijkheid stierf aan een schotwond, en medische of gerechtelijke verslagen bevestigen de locatie van de wonden waar de fatale kogel het lichaam binnendrong en weer verliet. Het kind dat zich het vroegere leven herinnert heeft moedervlekken op plaatsen die overeenkomen met de wonden van de vroegere persoonlijkheid. Bovendien is de moedervlek die overeenkomt met de uitgaande wond groter dan de moedervlek die overeenkomt met de inkomende wond, net zoals de wonden zelf waren, daar dit het normale patroon is van schotwonden. Dit is slechts één geval van vele die betrekking hebben op moedervlekken en defecten.

De twee dikke delen van Reincarnation and Biology bieden uitvoerige verslagen van gevallen van verscheidene typen: deel 1 is gewijd aan moedervlekken en deel 2 aan geboortedefecten en andere anomalieen. Veel van de gedetailleerde verslagen omvatten foto’s. Het veel beknoptere boek Where Reincarnation and Biology Intersect komt hoofdstuk voor hoofdstuk overeen met het tweedelige boek, maar verkort en vat het materiaal samen en richt zich tot de algemene lezer. De twee vollediger delen daarentegen bevatten heel wat meer technische details en veel meer specifieke verslagen van het bewijs. Voor de meeste lezers zal het kortere boek voldoende zijn, maar ieder die serieus geïnteresseerd is in een wetenschappelijk onderzoek naar bewijs voor reïncarnatie zou het lezen van de langere versie moeten overwegen. En zelfs een terloopse lezer zal sommige details in de tweedelige versie bijzonder interessant vinden.

Lees verder op:

Bron: http://www.katinkahesselink.net/theosofie_nl/algeo2.html - John Algeo