Geloof in reïncarnatie vraag voor orthodoxe kerken
Geplaatst op: 07-11-2009
Het is te eenvoudig om hoofdschuddend te concluderen dat een predikante in de PKN blijkbaar in reïncarnatie kan geloven. De vraag uit haar leven komt orthodoxe christenen nabij. Is er in hun kerken een sfeer waarin herstel van gebrokenheid mogelijk is door middel van vergeving?
Ds. Tineke Veldhuizen, predikante in de Protestantse Kerk, gelooft in reïncarnatie (Nederlands Dagblad 20 april). Daarmee raakt zij ook aan het begrip karma: Mensen komen na de dood dichter of minder dicht bij God 'afhankelijk van wat ze op hun kerfstok hebben'. Als zij karma als werkelijkheid hanteert, is het de vraag of zij in de toekomst van depressie gevrijwaard zal blijven. Want karma is een wet zonder uitzonderingen: alle gedachten, woorden en handelingen hebben gevolgen, ten goede of ten kwade. Al die gevolgen moeten persoonlijk worden uitgeboet. Dat geeft voor sommigen een krachtige impuls om zich in te zetten voor het goede. Maar het werkt ook als toedeler van schuld: elke tegenslag kun je alleen maar aan jezelf wijten. En als er geen aanwijsbare oorzaak in dit leven is, dan moet er een zijn in een vorig leven.
De vragen over de ervaring van vroegere levens zijn vele. Ik begrijp uit het verhaal dat de duiding vanuit een vroeger leven inzicht heeft gegeven in haar gevoel van ongeluk nu. Dat begrip bracht ontspanning en levenszin. Het moet echter samengaan met een grote dosis optimisme om niet opnieuw erg somber te worden: hoe voorkom je dat je gevangen wordt in een onafzienbare cyclus van nieuwe levens? Alleen als je een hoge pet op hebt van de mogelijkheden van de mens ten goede. Maar hoe verhoudt zich dat tot de berichten uit de wereld, de geschiedenis en je eigen geweten?
Meepikken
De vraag is of ds. Veldhuizen wel het totaalconcept van reïncarnatie en karma omarmt. Ik vermoed eerder dat zij het bruikbare of aantrekkelijke meepikt. Haar belang is welzijn, verlost worden van een depressie. Zij combineert weinig reflecterend reïncarnatie met de aangename elementen uit de eigen traditie. Gods vergeving én reïncarnatie. Wie zo inconsequent leeft, zal een benadering vanuit fundamenten en gevolgen waarschijnlijk langs zich heen voelen gaan. Blijft over de vraag of de kerk een dergelijk postmodernisme de ruimte wil geven....... .
De vragen over de ervaring van vroegere levens zijn vele. Ik begrijp uit het verhaal dat de duiding vanuit een vroeger leven inzicht heeft gegeven in haar gevoel van ongeluk nu. Dat begrip bracht ontspanning en levenszin. Het moet echter samengaan met een grote dosis optimisme om niet opnieuw erg somber te worden: hoe voorkom je dat je gevangen wordt in een onafzienbare cyclus van nieuwe levens? Alleen als je een hoge pet op hebt van de mogelijkheden van de mens ten goede. Maar hoe verhoudt zich dat tot de berichten uit de wereld, de geschiedenis en je eigen geweten?
Meepikken
De vraag is of ds. Veldhuizen wel het totaalconcept van reïncarnatie en karma omarmt. Ik vermoed eerder dat zij het bruikbare of aantrekkelijke meepikt. Haar belang is welzijn, verlost worden van een depressie. Zij combineert weinig reflecterend reïncarnatie met de aangename elementen uit de eigen traditie. Gods vergeving én reïncarnatie. Wie zo inconsequent leeft, zal een benadering vanuit fundamenten en gevolgen waarschijnlijk langs zich heen voelen gaan. Blijft over de vraag of de kerk een dergelijk postmodernisme de ruimte wil geven....... .
Lees verder op:
Bron: http://www.nd.nl/artikelen/2006/april/28/geloof-in-reincarnatie-vraag-voor-orthodoxe-kerken - Simon van der Lugt

