Geest, ziel en persoonlijkheid

Geplaatst op: 27-05-2009

Wat is dat kiezen op zielen niveau eigenlijk, en is dat anders dan kiezen op persoonlijkheidsniveau?

Om dat te kunnen begrijpen moeten we even een flinke omweg maken. Geest, het Al, het Goddelijke, hoe je het ook noemen wilt, zou je kunnen zien als de bron waar vanuit alles ontstaat en waar alles uiteindelijk weer naar terug zal keren. God of Geest bestaat alleen uit de hoogste licht– en liefdesenergie. God of Geest is geen figuur of plek ergens achter of op de wolken ver buiten onszelf. Geest of God is feitelijk een staat van bewustzijn. Een staat van bewustzijn die voorbij onze beperking en identificatie van tijd, ruimte en dualiteit gaat. We hebben allemaal een afgescheiden stukje bewustzijn, een eigen tuintje, een eigen speelveld. Dit stukje bewustzijn heeft in diepste wezen de kwaliteiten en samenstelling die gelijk is aan de staat van het ondeelbare totale bewustzijn wat we God of Geest noemen en dus ligt ook dit goddelijke binnen ons eigen bewustzijnsveld. We ervaren dat vaak niet zo omdat we onze aandacht daar niet naar hebben gericht. Bijvoorbeeld omdat we de overtuiging dragen dat Geest of God buiten ons zou bestaan. Een overtuiging die mensen eeuwen is voorgehouden. Als je niet weet dat er water onder de grond zit ga je er ook nooit naar op zoek en blijf je wachten op regen, of blijf je op zoek naar een rivier of meer. De grond, in dit geval, jezelf onderzoeken, is dan gewoon geen optie. Zo is het met dat Goddelijke ook, als je nooit het idee krijgt dat het ook gewoon in jezelf te vinden is, zul je het daar ook niet gaan zoeken en blijf je dat buiten jezelf zoeken. Als we dat idee of die overtuiging los zouden kunnen laten, dan zou dat Goddelijke, die hoogste licht– en liefdesenergie, ook iets in onszelf kunnen zijn. Iets wat je kunt gaan herkennen, voelen, beleven en wat zowel in jezelf als buiten jezelf aanwezig, tastbaar en ervaarbaar is. En dat kunnen voelen, misschien alleen zelfs dát weten, zou absoluut voldoende zijn om elk spoortje miskenning, angst, twijfel en schuldgevoel aan de kant te krijgen. Zoals ik al schreef; God of Geest is een staat van bewustzijn waarin geen duisternis is, waar geen dualiteit aanwezig is. Een beleving waarin alles in harmonie en overeenstemming is. In de Bijbel wordt dat geïllustreerd of vergeleken met de plek waar de leeuw en het schaap samen de wei delen; het paradijs. Daar waar het mannelijke aspect (Adam, het scheppende aspect, ratio, kracht) en het vrouwelijke aspect (Eva, het ontvangende aspect, gevoel, kwetsbaarheid) elkaar zonder onderscheid ervaren en dus één zijn. Dat ervaren van onderscheid, geïllustreerd door schaamte voor het man zijn en vrouw zijn ontstond pas na het eten van de boom van de kennis van het goed en kwaad. Je zou dat kunnen zien als het moment waarop God of Geest een verbinding aan gaat met lagere energievormen, wat doorgaans karma wordt genoemd. Dat is het moment waarop het paradijs wordt verlaten, waarop de paradijselijke staat van eenheid wordt verbonden met tijd, materie, dualiteit en dus niet meer voor de hand liggend ervaarbaar is.

Laten we nog even stil staan bij God of Geest. Mensen die schijndood zijn geweest en BDE (bijna dood ervaringen) hebben gehad, hebben vaak de ervaring gehad dat ze in een prachtig licht terechtkwamen en door een enorme liefde werden overvallen. Zo intens en zo overweldigend en nog nooit eerder als zodanig ervaren. Nu hebben veel zogenaamde spirituele mensen en groeperingen het ook vaak over het licht en over de liefde en het hoogste bewustzijn. En schijnbaar moet je van alles en nog wat doen om dat te bereiken. Mediteren, gezond eten, zo zuiver mogelijk leven, denken en voelen. De weg van opoffering en discipline. En als je dat allemaal goed doet en lang doet en er soms ook flink voor betaalt natuurlijk, dan zul je op een bepaald moment dat licht en die liefde wel ontdekken. In mijn beleving is die hoogste licht– en liefdesenergie er altijd en overal en is het gratis. Het enige probleem is dat wij dat blijkbaar niet altijd zomaar kunnen voelen, vinden en ervaren. Schijnbaar hebben wij teveel storende zaken in ons bewustzijn om bij dat licht en die liefde te kunnen komen. Storende zaken als gevoelens en/of ervaringen die zeggen dat je niet goed genoeg bent, niet waardig bent, ook wel miskenning genoemd. Twijfels over te nemen stappen. Angst voor onbekende wegen. Wat gaat er met me gebeuren als ik twijfel over mijn eigen aangenomen concept over het leven? Wie blijft er bij me en wie helpt me als het niet meer eens ben met de opvattingen van mijn vrienden of familie? Schaamte over dat wat innerlijk aanwezig kan zijn in het denken en voelen, zaken zoals begeerte en lust. Al die zaken die in de voorgaande hoofdstukken als angst, miskenning, twijfel en schuld zijn benoemd, de groeven en patronen, het hek om je eigen tuintje, de begrenzing van je eigen persoonlijke bewustzijnsveld.

Door de weg van bewustwording, het met mijn denken en voelen in kaart brengen van die storende zaken, verlicht ik mij daarvan en dan ontstaan er mogelijkheden voor die licht– en liefdesenergie om wel in het dagbewustzijn te komen, om wel voelbaar en tastbaar te worden. We doorbreken dan die storende zaken. Soms is die hoogste licht– en liefdesenergie als een “flits van bewustzijn” ervaarbaar. Een moment waarop alles even honderd procent goed is, ongeacht de situatie waarin je op dat moment verkeert. Er zijn dan even geen vragen meer, alles is gewoon even zoals het is en dat met een diep welbevinden. Een flits van pure liefde zonder schijnbare aanleiding. Ik schrijf expres “schijnbaar” omdat het niet echt klopt. We kunnen door allerlei zaken geraakt worden. Beelden op televisie, dingen die we op straat zien, dingen die mensen tegen ons zeggen, dromen die we hebben. Alles kan ons raken. We beleven dan gevoelens of emoties door wat we waar nemen. Iets in ons wordt aangeraakt en komt in beweging, in ons bewustzijn. Zo kunnen we huilen of ontroerd raken bij dramatische beelden en lachen bij humoristische beelden. Een gegeven waar ik al eerder over schreef is dat er alleen iets aangeraakt kan worden als er al iets is. Aangeraakt worden is in feite een bewustwording van een herkenning of herinnering. Wat aangeraakt wordt zijn herinneringen die we lang niet altijd bewust hebben. Je ziet iets en opeens kun je er wel om huilen, terwijl je er niets mee te maken hebt. Het kan je dan verwonderen dat je daarom moet huilen. Hetgeen je zag heeft dan een herinnering aangeraakt waar ook nog eens een lading emotie aan vast zat waar je je daarvoor niet van bewust was. Zo is dat met die hoogste licht– en liefdesenergie natuurlijk ook. Dat zit in ons, alleen zijn we dat vergeten, we voelen en weten dat niet meer totdat het aangeraakt wordt. Dan pas komt het in ons bewustzijn. Dat is ook zo met ons lichaam. Je bent je vaak niet gewaar van je botten, totdat je je stoot. Och ja, daar zit een bot, of een spierbundel. Dan pas wordt je je daar echt gewaar van. We kunnen voelen wat er zit als het geraakt wordt. 

Wat die hoogste licht– en liefdesenergie betreft heb ik dat zelf een keer ervaren op een moment dat mijn wereld volledig in puin lag. Ik stond letterlijk in de woonkamer met mijn rug tegen de muur. Wanhoop, pijn, verdriet en boosheid gierden door mijn lijf en ik zag geen enkele uitweg of doel meer, geen houvast, geen perspectief. Ik weet nog dat ik tegen de muur in elkaar zakte en in tranen uitbarstte. Een totaal gevoel van ontreddering viel als een deken over me heen. Toen ik eenmaal op de grond zat kwam er opeens een enorm sterk gevoel over me heen dat ik alleen maar kan betitelen als een keiharde dreun van welbevinden. Opeens kon ik niets anders voelen dan acceptatie; het was goed zoals het was en er was opeens een enorm diep en rotsvast vertrouwen dat dit precies was zoals het moest zijn. Er waren geen vragen en geen twijfels. Tijd en ruimte vielen weg en ik wás even de liefde die ik diep van binnen kon voelen. Dit alles duurde een zeer kort moment, hooguit een seconde. Maar wel zo intens dat het nog dagen nadreunde in mijn hele wezen. Achteraf vroeg ik me wel af hoe het mogelijk is dat je in je diepste ellende zoiets kan ervaren. Ik heb dat daarna nooit meer zo sterk ervaren. Wel heeft het me geleerd dat zelfs in je diepste lijden God of Geest ook aanwezig is, al voel je dat niet altijd zo duidelijk. Het was ‘gewoon’ een hele sterke herinnering van Geest in mij, die opeens tastbaar werd, manifest werd in mijn lichaam en bewustzijn. 

Deze ervaring en dat weten geeft me de zekerheid dat lijden veel dichter bij het licht staat dan wij vaak denken. En heb ik daarvoor moeten mediteren, zuiver eten, denken, voelen, van alles en nog wat achterwege laten of juist moeten doen? Nee, het gebeurde gewoon. De herinnering die diep verscholen zat kwam opeens in mijn bewustzijn. De bodem van de storende zaken in mijn bewustzijn was op dat moment schijnbaar even bereikt en daar was opeens die hoogste licht– en liefdesenergie tastbaar en voelbaar. Moet je dan altijd door een diep lijden om daarbij te kunnen? Helaas denk ik dat dat in veel gevallen zo is. Wie zoekt naar de hoogste licht– en liefdesenergie zal in eerste instantie al die storende zaken tegenkomen die ertussen zijn gezet. Noem het maar je muren, je blokkades; oud zeer, angst, twijfel, miskenning en schuld. Schijnbaar kun je in dat proces totaal onverwacht zo’n flits van bewustzijn tegen het lijf lopen zonder dat je daar naar op zoek was, dat kan plotseling gebeuren. Daar valt niet naar te streven en het heeft ook geen zin om daar op een bepaalde manier naartoe te werken. Ik ben dan ook erg argwanend als er cursussen of trainingen worden aangeboden die beloven dat er zoveel licht en liefde zal vrijkomen. Ik vraag me dan altijd af of mensen wel beseffen dat je dan inderdaad door al je eigen storende zaken heen moet werken die je in je bewustzijn (al dan niet bewust) hebt opgeslagen. En dat dát soms een behoorlijk lastige en pijnlijke ontmoeting kan zijn. Dat je daarin soms een cadeautje krijgt in de vorm van een flits van welbevinden is niet te voorspellen en laat zich ook niet afdwingen. En als het gebeurt, niet verwacht en toch gekregen zou je kunnen zeggen.  

Misschien gebeurt het juist omdat je het niet verwacht. De troost en houvast hierin is het gegeven dat er vanuit Geest een voortdurende stroom van die hoogste licht– en liefdes energie is. Dus in alles wat er was, is en zal zijn is deze stroom aanwezig. Het is een grondbeginsel van alles en iedereen. Als ik om mij heen kijk op deze wereld dan is dat soms moeilijk te rijmen. Het nieuws van rampen, oorlogen, ellende en pijn is soms onverdraaglijk. Toch is de voortdurende stroom vanuit Geest aanwezig. Je kunt dat zien als een voortdurende impuls van de hoogste licht– en liefdesenergie. Dat deze stroom vaak niet ervaren wordt heeft weer te maken met de storende zaken in het bewustzijn die meer neigen naar macht dan naar gelijkwaardigheid, meer naar onderdrukking dan naar respect, meer naar herrie dan naar stil worden. Hoe komt het dat deze stroom van oneindige licht– en liefdesenergie dan zo wordt ingepakt en zo wordt verborgen? Deze impuls of energiestroom van licht en liefde verdicht zich meer en meer in de materie. Net zoals wij mensen dat kunnen. We hebben een plan om een huis te bouwen. Zodra het plan op papier wordt gezet heeft het al veel meer vorm dan alleen de gedachten in ons hoofd. Het heeft al een materiële vorm gekregen in de vorm van tekeningen en beschrijvingen. Gaan we vervolgens aan het bouwen dan krijgt een gedachte daadwerkelijk vorm. En het gaat pas goed als alle meewerkende mensen op elkaar zijn afgestemd en zich aan het oorspronkelijke plan houden. Doen ze dat niet dan is er op een later tijdstip een hoop herstelwerk te doen en zal het bouwwerk hoogstwaarschijnlijk niet goed zijn. En doen wij mensen iets anders op deze aarde? We bouwen aan onszelf, maar zijn het oorspronkelijke plan een beetje kwijt geraakt. We zoeken het soms op verkeerde plaatsen, nemen soms de verkeerde beslissingen. We worden soms beïnvloed door mensen die dat oorspronkelijke plan nog veel eerder en in ergere mate zijn kwijtgeraakt. Zo werkt dat met deze hoogste licht– en liefdesenergie in feite ook.

Alles wat vanuit Geest uiteindelijk door verdichting in de materie tot vorm komt, in de vorm van mens, dier, plant of mineraal. of tot uiting komt in de vorm van situaties, gebeurtenissen, gedachten of ideeën, heeft deze hoogste licht– en liefdesenergie als oorsprong. Maar die oorspronkelijke energie wordt steeds meer verdicht of aangetast door lagere energie patronen. Bijvoorbeeld door onuitgewerkte zaken vanuit het verleden of angst voor de toekomst. In onze beleving en bewustzijn lijkt het dan dat die oorspronkelijke licht– en liefdesenergie er niet meer is. Maar de bron van deze hoogste licht– en liefdesenergie is echter onuitputtelijk, eeuwig, bruisend, licht, liefde, leven. Je kunt de bron afdekken maar daardoor is het niet weg, het is slechts uit het zicht. Deze afdekking is geen plank of betonnen plaat maar bestaat dan uit storende zaken in ons bewustzijn. Deze bron van licht en liefde wil en behoeft ook helemaal niets en is totaal neutraal ten opzichte van wat wij mensen doen of niet doen. Als je deze bron God hebt genoemd dan zou je ook kunnen zeggen dat God niets van ons wil en dat het God ook helemaal niets uit maakt wat wij doen, zeggen, denken, voelen of meemaken. God is gewoon aanwezig en beschikbaar en het is aan ons of wij onszelf van allerlei storende zaken in onszelf willen bevrijden zodat contact ervaarbaar en tastbaar wordt. God, of die hoogste licht– en liefdesenergie is er gewoon en het is onze vrije keuze om uit die absoluut vrije en onbaatzuchtige bron van liefde te gaan putten. Er is een onuitputtelijke hoeveelheid licht– en liefdes– energie aanwezig en beschikbaar. En het is onze vrijheid om die bron af te dekken of juist weer zichtbaar te maken. Dat sommige mensen licht– en liefdesenergie of, beter gezegd het substituut daarvan, liever halen uit een nieuwe auto, een partner, een tweede huis of een flesje bier, een pornofilm, een shot heroïne, de kerk of de alternatieve goeroe, is hun vrije keuze. Het maakt God niet uit, op het niveau van die hoogste licht– en liefdesenergie bestaat er geen dualiteit, is er geen afgescheidenheid. Die dualiteit bestaat slechts bij mensen, die hebben er ook last van, kunnen er in verdwalen. God niet…die IS.

Dat God over ons waakt, iets wel of niet goed vindt, over ons denkt, teleurgesteld is, blij is, op ons wacht, iets van ons verlangt, is in feite een totaal verkeerde invulling van wat God is. Met deze denkwijze hebben mensen God allerlei menselijke trekjes gegeven zoals emoties, gevoelens, verlangens, goedkeuring of afwijzing. De hoogste licht– en liefdesenergie wil en hoeft niets, die is er gewoon en de rest is menselijke ruis. Beperkingen opgelegd aan die hoogste licht– en liefdesenergie die ontstaan zijn vanuit angst, schuld, miskenning en twijfel. Middelen om de massa te kunnen beïnvloedden. Het heeft niets met die hoogste licht– en liefdesenergie te maken. In plaats van dat we op zoek zijn gegaan naar God of die hoogste licht– en liefdes– energie, hebben we God voor het gemak maar onvindbaar gemaakt. Een onbereikbaar iets, ver weg in een hemel buiten onszelf. Hierdoor is het accent dus veel meer op al die storende aspecten in ons bewustzijn komen te liggen en we proberen dat dan ook oeverloos te compenseren met materiële zaken, geloofsovertuigingen dat het toch wel goed komt als we maar het juiste protocol of ritueel volgen, als we maar het juiste geloven en aannemen.

Die hoogste licht– en liefdesenergie kun je ook vergelijken met lucht. Dat is voor iedereen beschikbaar. Je hoeft je niet in allerlei bochten te wringen om daar gebruik van te kunnen maken. Lucht stelt geen eisen, verwacht niets, het is er gewoon. En je mag best je adem in houden en buitenbewustzijn raken en misschien ook stikken, je mag ook gewoon in alle rust doorademen. Het maakt lucht niet uit.

Wat is dan de ziel in dit geheel? De ziel is de hoogste licht– en liefdesenergie waarin ook lagere energievormen zijn betrokken. Je zou je dat als volgt voor kunnen stellen: vanuit de bron (de hoogste licht– en liefdesenergie) maakt zich een lichtvonkje los en gaat op weg om die hoogste licht– en liefdesenergie in de stof of in de materie te brengen om vervolgens daarmee het hoogste en het laagste te verbinden. De vraag die je daarbij kunt stellen is waarom dat zo is. Als je het in Bijbelse termen wilt vragen; waarom stapte Adam en Eva naar die boom van kennis van goed en kwaad terwijl dat niet mocht? En waarom mocht dat eigenlijk niet? Waarom zijn ze niet gewoon lekker in het paradijs gebleven, lekker in je nakie rondlopen, samen met leeuwen en tijgers en schaapjes en meer van dat soort mooie beesten. Geen dualiteit, geen gedoe over man of vrouw zijn, geen dieren die elkaar afslachten, geen muggen die je prikken, geen werk, geen drukke winkels, geen leugens, geen schaamte, geen begeerte, geen honger, geen geweld, geen oorlog. Waarom in godsnaam zijn ze daar weg gegaan? Waarom moesten zij zo nodig kennis hebben? Was het zijn in die hoogste licht en liefde niet voldoende?

Vragen die bij mij daarbij omhoog komen zijn; zouden de mensen die in de fantastische Franse Alpen wonen nog wel in de gaten hebben hoe mooi hun leefomgeving is? Of zien zij slechts de problemen en moeilijkheden die bergen, sneeuw en ijs kunnen veroorzaken? Zien zij de schoonheid van de natuur nog wel? Zou het kind van de miljonair geld nog wel kunnen waarderen en kunnen inschatten wat het is? Zou de vrije mens haar vrijheid en welvaart nog wel aankunnen zonder zichzelf of anderen vanuit de zucht naar meer te vernietigen. Het vanzelfsprekende maakt de mens vaak blind voor wat hij of zij als ‘vanzelfsprekend’ heeft en de mens zal het pas missen als het weg is. Weg gaan lijkt dan soms de enige weg te zijn om die vanzelfsprekendheid te ontdekken en daarin verandering in aan te brengen. Dán pas wordt hetgeen dat altijd vanzelfsprekend was bijzonder en kan het vaak dan pas op werkelijke waarde geschat worden. Zo kijk ik er een beetje naar, altijd in de hoogste licht– en liefdesenergie vertoeven doet de werkelijke waarde ervan verbleken. Daar vanuit ontstaat het verlangen en de behoefte naar meer, meer beleving, meer kennis, meer waarom en waarvoor. Het rijkelui’s kind dat als laagste bediende gaat werken in een fabriek omdat het genoeg heeft van de vanzelfsprekende rijkdom. De man of vrouw die alles op het materiële vlak heeft, van de ander houdt maar toch de relatie verbreekt en op weg gaat om meer uit het leven te halen dan veiligheid, zekerheid en stabiliteit, zoiets. Die beweging, het lichtvonkje dat de veilige haven verlaat. Die vrijheid en die beweging zorgen ervoor dat vanaf dat moment alles echt zal worden, bewust gekozen zal worden. Het is dan niet zo omdat het zo was, maar omdat het zo vanuit werkelijke vrijheid gekozen is. En ik denk dat bijvoorbeeld liefde pas echt is als daarvoor gekozen is en niet omdat het er al was. Dit alles verwijst naar het Bijbelverhaal van de gevallen engelen. Om dat te kunnen doen, om de stap, weg van de hoogste licht– en liefdesenergie, te kunnen maken zal dat lichtvonkje vorm moeten krijgen. Die hoogste licht– en liefdesenergie zal dus moeten veranderen. Dit gaat stapsgewijs. De weg van de hoogste licht– en liefdesenergie naar de vorm ‘mens’, is net zoiets als de weg die waterdamp nodig heeft om ijs te worden. Van gas naar vaste stof. Het is een verdichting in de materie die in veel natuurkundige processen voorkomt. Hoe krijgt zo’n lichtvonkje uiteindelijk vorm? Laten we ons richten op de vorm “mens”. 

In het westen heeft het christelijke geloofsconcept altijd de overhand gehad. Er werd uitgegaan van een enkel leven en daarin moest het allemaal gebeuren. God heeft de mens naar zijn evenbeeld gecreëerd en jou dus het leven gegeven. Daarna had je twee mogelijkheden. Als je goed geleefd had dan ging je naar de hemel. Had je het niet goed gedaan dan ging je naar de hel. Dat idee is gelukkig aan het vervagen want daar zat nogal wat angst en beven aan verbonden. Steeds meer mensen denken ook na over bijvoorbeeld reïncarnatie, continuïteit van leven. Het gegeven dat het leven in een bepaalde vorm en wijze na het sterven gewoon door gaat. Het lichaam wordt losgelaten en de geest of ziel gaat verder. Als er niets van dat leven over zou blijven dan zou het na dat leven volkomen zinloos zijn, slechts een herinnering voor en van anderen. Zeker als dat leven erg vroeg beëindigd wordt of al sterft voor het geboren kan worden. Je kunt je daarbij als gelovig mens bijvoorbeeld afvragen wat daarin de gerechtigheid en God’s liefde is als de ene mens 90 wordt en de andere een paar maanden. De één een rijk leven heeft en veel wijsheid en liefde krijgt en geeft en de ander een rot leven heeft en nooit verder komt dan in leven proberen te blijven in oorlogen, honger of ziektes. Wat is daar dan de betekenis van en wat is daarin God’s plan? Er blijven daarin veel vragen onbeantwoord.

Een ander concept is het concept waarin het leven doorgaat na het sterven en het er al was voor het geboren werd, continuïteit van leven. Dan stop het leven niet na het overlijden, dan gaat het leven in een andere vorm en wijze door en dan zal er dus iets gebeuren met datgene wat in dat leven heeft plaatsgevonden. Er zullen bepaalde zaken van dat leven bewaard blijven. Dit zou je herinneringen kunnen noemen die op een bepaalde wijze meegenomen worden. Aangezien het lichaam volledig vervalt zal het daar niet in zitten. De conclusie is dan dat het aanwezig blijft in de geest, ziel of bewustzijn. Deze herinnering is ook energie en aangezien energie nooit verdwijnt, maar alleen in vorm en samenstelling verandert, kun je stellen dat deze herinneringsenergie aanwezig blijft, ook na het sterven. 

Herinneringen ontstaan na iets dat we beleefd, gedacht, ervaren, gedroomd, gedaan of niet gedaan hebben. Herinneringen aan iets wat ons diep geraakt heeft zijn vaak beladen, er zit een emotionele lading aan vast. Hoe wij om gaan met die lading is bepalend voor of een herinnering gewoon een herinnering is of wordt, of dat een herinnering ons nog steeds in diepe beroering kan brengen. Bijvoorbeeld een gebeurtenis waar je intens verdriet bij voelt. Kun je dat intense verdriet delen met jezelf en anderen, dan ontlaadt je die energie stapje voor stapje. Elke traan, elk woord maakt het dan minder beladen. De gebeurtenis wordt uiteindelijk niet vergeten maar wordt wel ontdaan van de lading, de wond die langzaam veranderd in een litteken. En elke keer dat je er aan denkt en de lading die het nog heeft kan laten gaan, wordt de herinnering een schonere of neutralere herinnering. Heb je die mogelijkheid niet dan blijft het een herinnering die je elke keer weer enorm in beroering kan brengen. Dat kan eng en lastig zijn en dus is het verdringen van zo’n herinnering een optie. Toch blijft het energie en dus zal die energie in een bepaalde vorm en samenstelling aanwezig blijven. Komt iemand in zijn of haar leven er niet aan toe om herinneringen te ontladen dan zal dit meegenomen worden in en na het sterven. En dat geld voor zowel de positieve ladingen als de negatieve ladingen. Voorzover iets negatief of positief kan zijn, uiteindelijk zijn de dingen gewoon zoals ze zijn, voortgekomen uit dat wat er was. 

Aangezien het lichaam na overlijden uiteenvalt en het daar gaan plek in kan hebben noch behouden, zullen die herinneringen in ons bewustzijn een plek krijgen. De naam verwijst daar ook naar; bewust–zijn, dat wat blijft. Is er sprake van een eenmalig leven dan zou dat nooit meer uitgewerkt kunnen worden door degene die het veroorzaakt heeft, slachtoffer is geworden of aan de kant heeft staan kijken. Al die ladingen blijven dan hangen, er kan niets meer hersteld worden. Nooit meer een tweede kans, nooit meer genade, nooit meer vergeving van jezelf of voor anderen. Onder andere daarom zou het al logisch zijn dat elk leven een vervolg zou krijgen zodat dat wat is blijven liggen alsnog uitgewerkt zou kunnen worden. Daarin zie ik veel meer God’s plan, daarin zie ik veel meer gerechtigheid en zingeving. Dán kan ook een kort leven volop betekenis hebben omdat het ingebed ligt in een groter verhaal, een langer proces. Raakvlakken heeft met meer dan die mens alleen. En dan hebben we het dus al over continuïteit van leven of reïncarnatie waarin het bewustzijn dan de constante factor is.

Als het lichtvonkje beschreven op bladzijde 28 zich los heeft gemaakt uit de bron en op weg gaat, zal het in eerste instantie vanuit een onbewuste staat van zijn, vanuit onkunde en onvermogen ladingen veroorzaken. Ooit is de mens begonnen met slechts basale overlevingsdriften, niet meer en niet minder. Dat daar nog geen mogelijkheden waren om naar zichzelf te kijken en het proces van bewustwording aan te gaan zal duidelijk zijn. Daar speelde nog het recht van de sterkste, overleven, oerdriften. Het begin van de mensheid was naar mijn idee verre van subtiel en verfijnd. De lichtvonk in die mens zal volkomen versluierd zijn geweest en deze mens zal dus niet vanuit bewuste liefde gehandeld hebben. Levenslang zal die mens in een sterke mate van onbewustzijn van dit Goddelijke aspect in zichzelf geleefd hebben. Dat heeft vanaf het begin ladingen veroorzaakt en deze ladingen zijn om die lichtvonk heen gaan zitten en dat vormde uiteindelijk de ziel. Deze ladingen zijn dan de lagere energievormen waar de hoogste licht– en liefdes– energie zich uiteindelijk mee heeft verbonden. Deze verbindingen hebben de ziel gevormd, de ziel die deels gericht is naar de hoogste licht– en liefdesenergie en die deels gericht is naar die lagere energie vormen, naar die oude ladingen. Deze lagere energievormen blijven in de ziel aanwezig en daar vanuit ontstaat er elke keer een nieuwe vormgeving. Een vormgeving afgestemd op dat wat er is en wat er mee gedaan zou kunnen gaan worden. Zo ontstaan er in elk nieuw leven nieuwe kansen om die lagere energievormen te verwerken. Noem het maar een volgende ronde met nieuwe kansen. Dat is dus een continu proces. Om alsnog die herinneringsenergie te kunnen verwerken zal er opnieuw in de stof, dus als mens, mee gewerkt moeten worden en dus zal er een nieuw mens ontstaan dat als uitgangspositie die oude herinneringen heeft en die nieuwe mens zal dus in een omstandigheid geboren worden die daarop afgestemd is. Je zou dus kunnen stellen dat wij in dit leven te maken hebben met allerlei herinneringsenergieën van dit huidige leven en vanuit voorgaande levens. Dit kunnen dus zowel hele diepgaande positieve ervaringen zijn als hele pijnlijke traumatische ervaringen. Doordat die zo’n diepe indruk hebben gemaakt komen ze als het ware in de ziel terecht en blijven daar net zolang aanwezig totdat ze in de materie verwerkt zijn. Hierdoor kunnen de hoogste licht– en liefdesenergieën niet ongekleurd en vrij doorstromen. Ze botsen als het ware tegen die herinneringsenergieën op en worden daardoor verkleurd en verzwakt. Het zijn dan de (ver)storende zaken in ons bewustzijn. Hierdoor wordt die hoogste licht– en liefdesenergie een beetje ingepakt en verborgen. Dit noemt men ook wel karma, onverwerkte herinneringstrillingen die nog uitgewerkt kunnen worden. Nogmaals niet als straf of eigen schuld dikke bult. We hebben het hier over een “natuurkundige wetmatigheid”: energie verdwijnt niet, het verandert alleen in vorm en samenstelling, een kwestie van oorzaak en gevolg.

De ziel speelt hier dus een hele belangrijke rol in. Daar liggen de herinneringsenergieën opgeslagen die door de hoogste licht– en liefdesenergieën worden geactiveerd. De ziel verbindt, bemiddelt en zorgt voor afstemming van deze hoogste licht– en liefdesenergie vanuit Geest, met deze lagere energievormen. Je zou in die zin de ziel kunnen zien als transformator tussen God en mens. Vanuit Geest komt de hoogste licht en liefde, de ziel verbindt dat met oude herinneringen en wij als mens kunnen daar dan mee aan het werk. Dat daar een perfecte afstemming in aanwezig moet zijn zal duidelijk zijn. Te veel licht en liefde zou ons nooit actieveren om er naar op zoek te gaan. Wie gaat er nog op zoek naar eten als er voldoende voorhanden is? Teveel oude herinneringsenergieën hebben zou ons verlammen en ons volledig blokkeren om ook maar een stap buiten ons bed te maken. De zaak moet in balans zijn. De ziel vertaalt dan ook de hoogste licht– en liefdesenergie en de verkleuring die zij heeft opgelopen in voor ons hanteerbare hoeveelheden en bruikbare vormen. Bijvoorbeeld in situaties waarin we verzeild raken, gebeurtenissen die plaatsvinden, dromen die we hebben, ideeën die we krijgen, gedachten die opkomen, impulsen die we opeens krijgen, ontmoetingen die we hebben. Vanuit de ziel ontstaat dan ook een mens die precies dat heeft en is wat nodig is om die herinneringsenergieën te kunnen veranderen, verwerken of transformeren. Daarin zit geen enkel toevallig aspect.

Door de tekenen te leren verstaan in ons dagelijks leven en beleven lopen we grote kans om onze ziel aan het werk te zien. De kunst is dan ook om elke keer weer de essentie proberen te zien van hetgeen er in je leven gebeurt of niet gebeurt. De ziel zorgt er dus in feite voor dat de stoppen er bij ons niet door slaan maar dat we stapje voor stapje lichamelijke en psychische mogelijkheden krijgen om de storende zaken in ons bewustzijn op te ruimen en zo steeds meer van die hoogste licht– en liefdesenergie in onszelf vrij te maken. Voor onszelf en voor de wereld om ons heen. Soms lijkt het alsof we teveel problemen en pijn op onze weg krijgen, en soms dreigen we te verdrinken in onze ellende of in ons geluk. Toch, als we er een tijdje later op terugkijken staan we vaak versteld van onze eigen kracht, doorzettingsvermogen en de perfecte volgorde waarin alles heeft plaatsgevonden. Die perfectie wordt ons gegeven en in die perfectie zit de begeleiding van onze ziel verscholen.  

Persoonlijkheid of mens is een uitdrukking van Geest in de vorm waarin de ziel uiteindelijk de daadwerkelijke verbinding met de materie is aangegaan en tot eenheid in de materie is geworden. De mate van bewustzijn van die persoonlijkheid is bepalend voor of die persoonlijkheid dat weet, ervaart, voelt. De persoonlijkheid is drager van de ziel en dus ook van Geest. Ook de persoonlijkheid is ontstaan vanuit de hoogste licht– en liefdesenergie. Als je het even heel simpel zou weergeven dan kun je zeggen dat een stukje van God is, ingepakt in wat oude herinneringstrillingen en vervolgens de vorm van mens heeft aangenomen. Dat deze nieuwe mens geen onbeschreven blad is zal duidelijk zijn. Er zitten in die mens oude herinneringstrillingen. Onverwerkte zaken die alsnog aan het licht gebracht kunnen worden zodat ook die oude herinneringstrillingen uiteindelijk uitgewerkt kunnen worden. Dit proces begint al op het moment dat de ziel in het nog in ontwikkeling zijnde ongeboren kind indaalt. De indrukken die dat kindje van zijn of haar ouders opvangt brengen al beroering in de al dan niet bewuste herinneringstrillingen. Daar wordt al een soort eerste indruk gemaakt van wat er kan gaan komen in het nieuwe leven. Zoals in het voorgaande hoofdstuk werd aangegeven; de imprint van het nieuwe leven dat aansluit bij de huidige constellatie van pa en ma. Je zou kunnen stellen dat de basis van het karakter of van de persoonlijkheid is ontstaan vanuit voorgaande incarnaties. In het nieuwe leven wordt daar gewoon op doorgeborduurd. Zoals al eerder aangegeven kunnen we dit waarnemen bij baby’s. Er zijn baby’s die erg veel huilen, moeilijk eten, slecht slapen, onrustig en angstig zijn. Wetenschappelijk kunnen we vaak niets aantonen. Het kindje is gezond en het zou eigenlijk gewoon moeten slapen, eten en drinken, zich lekker voelen. Toch is dat dan niet zo, er is van alles aan de hand en het kindje laat dat ook duidelijk merken. Maar omdat het vanuit wetenschappelijk oogpunt een nieuw kindje is, een onbeschreven blad, is het gewoon niet mogelijk dat er emotioneel of gevoelsmatig al iets aan de hand zou kunnen zijn. Vanuit bovenbeschreven visie is dat dus niet waar. Wat we van het kind echt kunnen waarnemen is dat het een nieuw lichaam heeft, maar wat er allemaal aan herinneringstrillingen in zit, dat weten we niet. Als de medische wetenschap zich er voor open zou stellen dan zou er ook anders naar gekeken kunnen worden. Want stel nou dan een kind wordt geboren met sterke herinneringstrillingen uit een voorgaand leven waarin er een grote mate van onveiligheid was ten opzichte van het leven. Daarbij kun je denken aan oorlogssituaties, natuurrampen, ziektes, langdurige onderdrukking, afwijzing, geweld, enzovoorts. Dan kan het nieuwe leven enorm bedreigend zijn en zal er onrust en angst in het kind zijn. En dat kind kan het niet uitspreken, snapt er nog niets van, voelt alleen die angst en dat is wat het dan ook laat zien. Dat kunnen dus daadwerkelijke doodsangsten zijn waar het kindje mee worstelt. Je kunt dan lichamelijk onderzoek blijven doen tot je een ons weegt maar het zal geen enkel resultaat opleveren. Pas als opvoeders en ouders begrijpen waarom het kind huilt of onrustig is zal er een oplossing geboden kunnen worden. Je kunt het kind dan daarin benaderen waarin het die onrust of angst voelt. Worstelt het kind met de angst voor afwijzing dan zouden ouders of opvoeders juist daar iets tegenover kunnen stellen door juist vanuit een begripvolle houding en een welkom en acceptatie gevoel het kind te benaderen. Door extra gerichte gevoelens van welkom zijn en van liefhebben kan de baby uiteindelijk het gemiste gevoel van veiligheid krijgen, zodat het wel kan slapen, wel durft te eten, kiest voor het leven. Hierdoor wordt uiteindelijk voorkomen dat de ouders door het lastige gedrag van het kindje zelf geïrriteerd raken, moe worden, teleurgesteld worden en het kind misschien heel subtiel en heel diep verborgen gaan afwijzen. Gedachtes dat ze liever een ander soort kind hadden gehad. En ik kan mij dat voorstellen als je dag na dag, avond na avond en nacht na nacht met je kind bezig bent en het helpt niet. Dat is slopend voor ouders en kind. Maar doordat ouders uiteindelijk hopeloos worden en het kindje eigenlijk lastig gaan vinden wordt uiteindelijk de angst van het kind voor afwijzing bevestigd. De cirkel is weer rond, het kind kwam met angst en die angst is nu bevestigd.

Daar is de basis voor een mogelijk onzeker leven al gelegd. Ook zien we soms dat baby’s en kleuters erg emotioneel kunnen reageren op dingen die ze bijvoorbeeld op de televisie zien. Ze zien een gebouw in brand staan en worden panisch bang. En als ouders weet je dat je kind nog nooit betrokken is bij een brand dus hoe kan dit nou? Kinderen die een vliegtuig over horen vliegen en uit angst onder de tafel gaan zitten en ook daadwerkelijk paniek ervaren. En als ouders weet je dan dat je kind geen reden heeft om bang te zijn voor overvliegende vliegtuigen. Ze hebben toch geen crash of oorlog meegemaakt? En dat laatste is dus maar de vraag. Stel nou dat je dat ooit wel hebt meegemaakt. Dat er een herinneringstrilling zit van vliegtuigen die bommen gooien op je huis. Dat daardoor mensen zijn gedood en dat je daar misschien zelf ooit eens door bent gedood. Is het dan vreemd dat als een kind opeens voor het eerst weer bewust zo’n geluid hoort, het opeens die herinnering krijgt en in paniek raakt? Je zou dus kunnen stellen dat door bijvoorbeeld allerlei gebeurtenissen, situaties waar je in terechtkomt, ontmoetingen, geuren, kleuren, smaak, dromen, gedachten, gevoelens, emoties of beelden op televisie, de meegenomen ouden herinneringstrillingen worden geactiveerd zodat ze alsnog verwerkt kunnen worden, ontdaan kunnen worden van de lading die het eventueel nog heeft. In die zin heeft werkelijk alles betekenis in het leven.

Dit begint al voor de geboorte, tijdens de zwangerschap en zal het hele leven blijven gebeuren. Alles wat er in een mensenleven gebeurt heeft dan ook zin, namelijk om schoon schip te kunnen maken in jezelf. Om jezelf te bevrijden van al die oude herinneringstrillingen die vaak allerlei beperkingen veroorzaken in de vorm van twijfel, angst, schuldgevoelens en miskenning. Om dus al die storende zaken in je bewustzijn te kunnen verwerken zodat licht– en liefdesenergie meer en meer gebruikt kan worden. Hierin hebben we elke keer weer de keuze of we met hetgeen dat wordt aangeraakt iets willen doen of niet. In de vorm van persoonlijkheid is namelijk de mogelijkheid gecreëerd om vanuit de vrije wil van de menselijke persoonlijkheid, gebonden in de materie (dus als geest gevangen in een lichaam) te komen tot de manifestatie van de hoogste licht– en liefdesenergie op alle niveau’s in de stof.

Anders gezegd heeft de mens de mogelijkheid om vanuit de vrije wil het goddelijke in zichzelf te manifesteren in zijn of haar denken, voelen en handelen. Dit is een langdurig proces waarin de persoonlijkheid bijvoorbeeld zowel licht als duisternis, haat en liefde, rijkdom en armoede, gezondheid en ziekte, leven en dood zal ervaren om zodoende door middel van ervaring en lering uiteindelijk vanuit absolute vrijheid, inzicht en ervaring te kunnen kiezen voor het hoogste licht en de hoogste vorm van liefde.

Daar dit niet in een enkel leven en door middel van een enkele persoonlijkheid gerealiseerd kan worden, zal vanuit het zielsniveau net zo lang de verbinding met de stof aangegaan worden (geboren worden als mens) als nodig is om tot manifestatie te kunnen komen van die hoogste licht– en liefdesenergie. De manifestatie van deze hoogste licht– en liefdesenergie of van het Goddelijke in en om ons heen, kan alleen plaatsvinden als de persoonlijkheid vanuit vrijheid bereid is de lagere energievormen te transformeren. Deze lagere energievormen zijn dus de herinneringstrillingen die in dit totale proces van leven zijn ontstaan. Deze herinneringstrillingen zijn op zieleniveau uiteindelijk als lagere energievormen gezeteld en vervolgens vanuit het zieleniveau in de persoonlijkheid meegekomen. Kortom, als de mens bereid is om vanuit vrijheid naar zijn oude herinneringstrillingen te gaan kijken en bereid is om deze op te gaan ruimen. Niet om in de hemel te komen, niet om rijk te worden, niet om een leuke pief te zijn, niet om verlichting te verkrijgen, maar gewoon, omdat deze mens voelt dat er vrijheid, licht en liefde om de hoek liggen te wachten. Zich bewust is van de beperking in zijn of haar leven en dit wil doorbreken. Dus niet ontkennen en wegduwen maar durven zien, voelen, ervaren. “Ja”, dat is waar ik bang voor ben en ik wil van die angst af, “ja”, dat is waar ik me voor schaam en ik wil van die schaamte af. Vervolgens kijkend en onderzoekend hoe je die zaken kunt ontdoen van een bepaalde mate van dwangmatigheid, spanning, of krampachtigheid. Herbeschouwen wie en wat je bent en hoe je de dingen in je leven doet met de vraag of die patronen en groeven in de huidige omstandigheden nog wel van node zijn. Soms moet je dan dwars door die angsten, miskenningen, twijfels en schuldgevoelens heen wroeten. Dit proces kan gestimuleerd worden door middel van spirituele bewustwording. Dit is het bewust worden van onbewuste zaken die we in ons lichaam en onderbewustzijn dragen. Bewust worden van die oude herinneringstrillingen en de invloed die dat op dit moment nog op ons heeft.

Die herinneringstrillingen zijn dus de eigenlijke redenen waarom we hier op aarde zijn gekomen en waarom we zijn wie en wat we zijn, waar we zijn, en het gaat zoals het gaat. Daadwerkelijke spirituele bewustwording of spiritualiteit zou zich dus eigenlijk alleen maar bezig moeten houden met; wie ben ik, wat ben ik, waar kom ik vandaan, waar ga ik naar toe, waarom is het zoals het is en gaat het zoals het gaat, en wat is de betekenis van mijn aanwezigheid daarin? Met daarbij de vraag wat jouw eigen aandeel, verantwoordelijkheid, vermogen en onvermogen hierin is. Kortom: “wat is er in mijn onderbewustzijn dat ik dit alles mee maak”? In deze ontdekkingsreis loop je dan wederom een grote kans dat je daarin de hoogste licht– en liefdesenergie zult ervaren. Niet in de vorm van prachtige paranormale vergezichten, maar gewoon in de vorm van gevoelens van verbonden zijn met jezelf en hetgeen er om je heen is. Een gevoel van welbevinden, ook als het leven even knap lastig en pijnlijk is. Vertrouwen kunnen hebben in het leven en de begeleiding die je daarin krijgt. Je krachtig en levendig kunnen voelen ondanks dat wat er is. En dat is lastig zeker als het leven je overvalt met vreselijke zaken. We zijn dan toch gauw geneigd om daar op een emotionele wijze mee om te gaan. Bijvoorbeeld; als je in Nederland geboren wordt heb je over het algemeen toch heel wat meer kansen en mogelijkheden om iets met je leven te doen dan als je in een derde wereldland geboren wordt waar misschien oorlog en honger aanwezig is, er natuurrampen of ziektes zijn. En heeft het kind in Nederland gewoon geluk en het kind in een derde wereldland gewoon pech? Of zou dat een vanuit zielsniveau bewuste keuze zijn geweest omdat op die plek, in die tijd en in die omstandigheden de ontwikkelkansen het grootst zijn voor het verwerken van specifiek uitgekozen herinneringstrillingen. Dan zou het dus kunnen zijn dat herinneringtrillingen alleen verwerkt kunnen worden door bijvoorbeeld een vroegtijdige of gewelddadige dood. Dat alleen zo’n ervaring voor een doorstroming kan zorgen en de continuïteit van leven kan waarborgen.

Wij zijn erg geneigd om daar op emotionele wijze naar te kijken. En natuurlijk is het verschrikkelijk als een kind sterft van de honger, door oorlogsgeweld of door een auto ongeluk op de A2, verdrinkt in het zwembad, of op zeer jonge leeftijd wordt geveld door kanker. Maar is dat zinloos? Als we er op emotionele wijze naar blijven kijken lijkt dat wel zo. Als we het emotionele kijken verbinden met de overtuiging dat juist dat gebeuren, hoe vreselijk dan ook, voor de ontwikkeling van dat mens in verbinding met die ziel, gewoon puur noodzakelijk is, dan wordt dat een andere vorm van kijken naar dat lijden. Dan zit in dat lijden ook begeleiding, dan heeft ook dat te maken met het verwerken van oude herinneringstrillingen, oude pijn en angst. En dan heeft ook dat te maken met de hoogste licht– en liefdesenergie, met God, ook al zijn wij soms te beperkt om dat te kunnen voelen.

We staan nog maar aan het begin van onze bewustzijnsontwikkeling en het zou niet slim zijn om nu al, vanuit een beperkt bewustzijn, te oordelen of iets al dan niet zinvol of onzinnig is. Elk leven komt vanuit Geest en geen leven eindigt zonder Geest. Dit alles wil natuurlijk niet zeggen dat je niet boos mag zijn, niet intens verdrietig kunt zijn, wanhoop en angst kunt voelen als je iets ergs meemaakt. Daar zijn we mens voor en ook dat moet de ruimte hebben. Alleen dieper inzicht zou kunnen bijdragen aan het begrijpen wat er gebeurt. Begrijpen geeft begrip en begrip geeft uiteindelijk acceptatie en vergeving, mildheid en zachtheid. Het leven krijgt dan meer een uitroepteken in plaats van een groot vraagteken.

Hoe zit het met de vrijheid van ons mensen in dit hele proces? Hebben wij als mens met een beperkt bewustzijn van dit alles, en de immense wijdheid van dit alles, dan de mogelijkheid of ruimte om keuzes te maken? Heeft de ziel die ruimte, of zijn er slechts wetten in werking, gebaseerd op oorzaak en gevolg?  

Het oplossen van dat karma (een ander woord voor werken) gebeurt naar mijn mening alleen maar hier, waar het ook ontstaan is, als mens op aarde. Wij kunnen dat doen door bijvoorbeeld wanneer ons onrecht is aangedaan, dit te laten zakken in onszelf. Kijken waar het aanhaakt in onze eigen voedingsbodem en dát voor onszelf probeert op te lossen, in plaats van die ander ook pijn te gaan doen. Dit gaat ook op voor ziekte en aandoeningen, de projectie er uithalen en dan naar binnen gaan met je eigen vraag, je eigen gevoel, je eigen zwaarte. Het in de gaten hebben hoe projectie werkt en dat doorbreken, het stoppen van de slachtofferrol door te geven, kwaadheid niet met kwaadheid vergelden maar de andere wang toe keren enzovoorts.

Dit alles is geen nieuws. Het is het leven als een persoonlijke leerschool leren zien, echt helemaal voor jou. Maar men zal daarin naar mijn mening wel zelf keuzes moeten maken. De keuze om met al je kracht, inzichten, kennis en vaardigheden niet de zwakkere (die misschien volledig onbewust onrechtvaardig of gemeen tegen je doet) terug te slaan, maar aan te horen en te kijken wat het met jezelf doet. Dat wordt op een gegeven moment een niet anders kunnen, maar het begint met een ‘nee’ tegen je eigen automatisme om die ander zoals altijd terug te slaan. Maar dat moment, die eerste keer dat je dat niet doet, de eerste keer dat je bewust een automatisme doorbreekt, daarmee gaat de deur open naar je ziel. De ziel met die twee componenten. Dus naar dat wat verwerkt kan worden én naar alle aspecten die met geest te maken hebben: vergeving, acceptatie, stilte, verwondering, begrip, menselijke warmte, hulpvaardigheid, mildheid. Langzaam zal dat binnendruppelen en nieuwe inzichten en mogelijkheden doen ontstaan. Daarmee spreek je als het ware je levensopdracht aan inclusief de mogelijkheden om die uitvoeren. En ik denk dat je dat echt nodig hebt om het leven en alles wat binnen je geboren worden en sterven zal gebeuren, überhaupt te kunnen begrijpen. 

Het gaat voornamelijk over het losbreken uit emotionele gebondenheden. Mij is vroeger pijn aangedaan dus ik sla er vanaf dat moment altijd bovenop. Zo gaat het individueel, binnen groepen, binnen landen, binnen continenten. Als dat stopt, stopt uiteindelijk ook het lijden en kan er werkelijke verdieping komen, niet opgelegd van buiten, maar ontstaan van binnen, vanuit een eigen vrije wil en alleen dát opent de weg naar de ziel. Is de weg naar de ziel geopend, herkent men de werking van de ziel en daarmee dus ook de werking van Geest. Dan kan de discrepantie tussen persoonlijkheid en ziel opgeheven worden en zal het leven in lijn komen te staan met alle lagen van je bewustzijn. Kortom: het opruimen van belemmeringen doen we hier op aarde, en naarmate we dat meer en meer oppakken en uitvoeren wordt de werking van de ziel steeds helderder en zal de werking vanuit de ziel sterker worden. Het één volgt het ander op. Het begint in mijn ogen bij de mens, de persoonlijkheid die van binnenuit besluit een eind te maken aan zijn lijden, niet omdat dat moet, maar omdat hij of zij door begint te krijgen dat dat kan. En of dat kunnen wordt gebruikt is een keuze aan ons, durven we dwars door angst, schuld, miskenning en twijfel een stap in onszelf te zetten of stellen we dat nog even uit?

Een gevolg van het hebben van keuzes geeft aan dat wij sturing kunnen geven aan dit leven. Dat wil dan ook zeggen dat er nog niets vaststaat in de toekomst. Er zijn dan slechts mogelijkheden die al dan niet uitkomen aan de hand van keuzes die door de persoonlijkheid deels bewust en deels onbewust gemaakt worden. Binnen die bandbreedte van voorziene mogelijkheden incarneren we. De mogelijkheid van kiezen veroorzaakt een geleidelijke ontplooiing van mogelijkheden en het verwerken van belemmeringen tussen ziel en persoonlijkheid, gebaseerd op de vrije wil van de menselijke persoonlijkheid. Alleen dat wat vanuit vrijheid wordt gedaan is echt en heeft daadwerkelijk tot in de diepte haar waarde. En het wegvallen van ouders, het opgevoed worden door stiefouders, het wegvallen van een partner, het sterven van je kind, het ziek worden, de lotto winnen, het zijn allemaal gebeurtenissen en situaties die binnen de door de ziel "gekozen" bandbreedte van mogelijkheden passen. Hierdoor krijgt het leven wat het nodig heeft, hoe dan ook. De ene stap volgend op de vorige. Waar het uiteindelijk om gaat is dat wat het in mensen aanraakt, hoe die daar mee om gaan en waar dat naar verwijst. Dat levert altijd een weg naar binnen op, aangeraakt door wat buiten was en dat wat buiten was moest zo zijn om juist die weg naar binnen te kunnen vinden. Het tekent het liefdevolle krachtenspel tussen ziel en persoonlijkheid….

Uit deze zienswijze kun je stellen dat elke incarnatie wat tijd, plaats en omstandigheden betreft altijd perfect is. Hoe ziet dat er in de praktijk uit? Als een kind liefdevol wordt opgevoed dan is dat wat het kind aan aanraking nodig heeft om in dit leven met zijn of haar eigen aspecten verder te kunnen. Wordt een kind van begin af aan niet welkom geheten, krijgt het mishandeling en misbruik voor de kiezen, dan werkt dezelfde wetmatigheid. Dat wat het nieuwe leven wil uitwerken in dit leven wordt vanaf het begin af aan al aangeraakt en in beweging gebracht. Een beweging van diep onbewust en onderbewust naar meer en meer bewust.

Indien deze kennis bijvoorbeeld wordt gebruikt in opvoedprogramma’s, in de analyse van ziekteprocessen en psychiatrische problematiek, in jeugdtrauma’s, dan kan men tot compleet andere benaderingen en behandelwijzen komen, waarin de kern werkelijk wordt aangeraakt. Bijvoorbeeld, het begeleiden van een mens dat in zijn of haar opvoeding traumatische ervaringen heeft opgedaan komt dan in een geheel ander licht te staan. Allereerst zijn de traumatische ervaringen niet de werkelijke oorzaak van de problematiek maar ook een gevolg van dat wat er al was…dat geeft een geheel andere kijk op dat wat er gebeurd is en op de rol en betekenis van dader versus slachtoffer. Dus mogelijk op de rol van de ouders, op de rol van het kind. Het geeft sowieso een opening naar een antwoord op de ‘waarom’–vraag waar veel mensen zo enorm mee worstelen: “waarom is dit mij overkomen?”
Dan kan er ook een zingeving gevonden worden van het lijden dat men ervaren heeft of nog steeds ervaart. Deze zingeving opent dan de deur naar een verdieping waarin het lijden werkelijk een leerproces kan worden. Een leerproces waarin verwerking van de eigen karmische aspecten (die überhaupt het geboren worden in juist dat gezin bepaald heeft) in werking kan worden gezet. Deze zingeving is vele male krachtiger en genezender dan het advies om er maar mee te leren leven.

Dit inzicht en deze zingeving kunnen leiden naar werkelijke acceptatie en vergeving van hetgeen is geweest. Hierdoor stopt het doorgeven van strijd, pijn en lijden aan de volgende generatie, de slachtoffers die slachtoffers maken. Deze verdieping stopt mogelijkerwijs het gevoel van machteloos en zinloos lijden. Men hoeft dan niet door middel van medicatie of methodieken de pijn oeverloos te blijven onderdrukken, of de vraag naar het waarom weg te moffelen. Men kan het wat meer leren ontmoeten, meer leren begrijpen, en er stap voor stap anders mee om gaan. 

Dan kan bijvoorbeeld ook herkend worden wat het betekent als kinderen met een hoge sensitiviteit geboren worden. Momenteel worden er veel kinderen geboren met een hoge sensitiviteit. Helaas duurt het lang voordat een hoge mate van sensitiviteit bij een kind als zodanig wordt herkend. Kinderen die geboren worden met een hoge sensitiviteit worden vaak niet begrepen of geaccepteerd omdat ze iets meer zien, voelen, horen of weten dan het gemiddelde kind. Dat kan voor de omgeving eng, raar en zelfs bedreigend zijn. Dit niet begrepen of gehoord worden veroorzaakt mogelijkerwijs een vorm van isolatie, een niet kunnen aansluiten bij familie of leeftijdsgenoten. Als daar vervolgens allerlei gedrag en/of houdingsproblemen uit ontstaan worden deze kinderen tegenwoordig al vrij snel onder de categorie ADD of ADHD geplaatst. Men begrijpt daarin niet dat kinderen die met een sterke gevoeligheid of hoge sensitiviteit geboren worden, in voorgaande levens al gewerkt hebben met die ijlere energieën. Dus feitelijk al thuis zijn in meer helder zien, helder voelen en helder weten dan de gemiddelde mens. Maar, en dat is van groot belang, ook op hele jonge leeftijd al veel meer te doen hebben met diepe angsten en diepe onveiligheden. Want het anders zijn in voorgaande levens, lees de geschiedenisboeken er maar op na, is vaak de oorzaak geweest van uitstoting, isolatie, onderdrukking, marteling en de brandstapel. 

Dát zijn dan vaak de oorzaken van nachtmerries bij jonge kinderen, het maar niet kunnen slapen, niet willen of durven eten, het niet echt op aarde durven zijn. En deze kinderen moeten daarmee geholpen worden. De herkenning en erkenning van de continuïteit van leven hierin kan een totaal andere wijze van begeleiding en hulpverlening veroorzaken. Hierdoor kunnen deze kinderen geholpen worden. Geholpen door juist die fijngevoeligheid en de diepe angsten en onveiligheden niet alleen met medicijnen te onderdrukken, maar juist, en als het niet anders kan in combinatie met medicatie, te doorvorsen. Deze te verwerken en er mee te leren werken in en met zichzelf. Dan is er werkelijk aandacht voor dat waar deze kinderen zoveel moeite mee hebben. Want door daar niet in gehoord te worden, doordat men niet erkent dat dit zo is, kunnen kinderen zich uiteindelijk alleen nog maar uiten in huilen, in boosheid en frustratie. Uiten in niet durven en willen eten, niet kunnen slapen, niet kunnen concentreren, in irritant en overdreven actief gedrag. Wat moeten kinderen anders met die spanning, die angst, die onveiligheid in zichzelf?

Fijngevoeligheid gaat door dit karmische gegeven in feite altijd gepaard met angsten, nachtmerries, onzekerheid en uiteindelijk een zeer lage eigenwaarde waarmee uiteindelijk een voedingsbodem zal ontstaan voor psychiatrische problematiek.

Überhaupt de erkenning dat een hoge mate van sensitiviteit in combinatie met een lage eigenwaarde dé voedingsbodem is voor nagenoeg alle psychiatrische aandoeningen, zou een totaal andere benadering van deze problematiek kunnen veroorzaken. Hierin zit natuurlijk een zogenaamd “wat was er eerder de kip of het ei” verhaal aan vast. Worden psychiatrische stoornissen veroorzaakt worden door een chemische disbalans in de werking van de hersenen, of is die disbalans juist een gevolg daarvan. Ik ga er vanuit dat in de meeste, zo niet alle gevallen, die chemische disbalans veroorzaakt wordt door die hoge gevoeligheid waar niet mee gedeald kon en kan worden én de lage eigenwaarde die door het ervaren van anders zijn wordt veroorzaakt.

Helaas is onze maatschappij nogal gericht op signaalbestrijding en niet op het leren begrijpen en verstaan van een signaal. Bijvoorbeeld, je wordt ziek, gaat naar het ziekenhuis en je krijgt medicijnen, of het orgaan wordt weggesneden of verdoofd door prikkelverlagende medicijnen. Bij hoofdpijn kunnen we kiezen uit talloze hoofdpijnstillers, bij kiespijn gaan we naar tandarts en die verhelpt het probleem. Voel je je ongelukkig dan moet je vooral een nieuwe auto kopen, het juiste geurtje nemen, het juiste huis kiezen, de goede kleren uitzoeken en desnoods een andere partner zoeken en praat vooral niet over jezelf maar over anderen. En is men erg sensitief en heeft men daar last van dan gaat men naar de psychiater en de psycholoog en die bespreken je casus en dan wordt er wel een middel gevonden om die sensitiviteit af te zwakken in plaats dat hem of haar wordt geleerd om met die sensitiviteit op een juiste wijze om te gaan. Over het algemeen besteden we meer geld, tijd en aandacht aan de bestrijding van signalen die aangeven dat er iets in onszelf niet lekker zit, dan dat we tijd, geld en aandacht besteden aan het leren verstaan van de signalen die we op ons bord krijgen. Dat we daarmee ons lichaam niet serieus nemen, nemen we op de koop toe.

Even wat dieper gekeken en als we de inhoud van de voorgaande hoofdstukken meenemen, dan kunnen we tot de conclusie komen dat het lichaam een gevolg is van wat zich in de ziel bevindt. Het lichaam is dan een uitdrukking van die ziel. Nemen we de signalen in, op of aan ons lichaam niet serieus dan nemen we in wezen onze ziel niet serieus want de ziel laat ons, onder andere via deze signalen, juist zien waar we zouden moeten kijken. Aangezien onze ziel exact weet wat we hier op aarde te doen hebben en dus precies kan aangeven wat we kunnen doen om ons doel te bereiken zou je met een gerust hart kunnen zeggen dat we niet slim bezig zijn als we de signalen proberen te onderdrukken in plaats van ze leren te verstaan. Dat wil niet zeggen dat je geen medicijnen of operaties zou moeten toelaten. Ook dat zou niet slim zijn. Het is juist fantastisch dat die medische wonderwereld bestaat en zo ontzettend veel goeds voor mensen kan doen. God zij dank zijn er artsen die botbreuken kunnen helpen herstellen, zijn er neurologen, psychologen, tandartsen, huisartsen en verpleegkundigen. God zij dank kunnen we naar het ziekenhuis als we ziek of gewond zijn. Het is meer dat het daar niet alleen bij moet blijven. Naast het gebruik van medicijnen en operaties zou je ook tijd, aandacht en geld moeten investeren in de vraag waarom je ziek bent geworden, wat dat jou zegt over jouw manier van leven en beleven, je afvragen waarom jij dit of dat hebt gekregen, wat het doel van het signaal is en wat je vervolgens zou kunnen doen om gehoor te geven aan het afgegeven signaal.

In de voorgaande hoofdstukken zal duidelijk zijn geworden dat bijvoorbeeld via gebeurtenissen en situaties, ontmoetingen en dromen, allerlei boodschappen, signalen en hints worden aangereikt. Helaas komt er geen engeltje dat je in je oren fluistert wat iets betekent, hoe iets zit, welke weg je moet gaan, waar oplossingen en inzichten zijn verborgen. Dit gebeurt in een surprisevorm, net zoals bij Sinterklaas. Je krijgt een grote doos in de vorm van bijvoorbeeld een televisie. De kunst is om die surprise voorzichtig uit te pakken om uiteindelijk te ontdekken dat er bijvoorbeeld een mooie ballpoint in verborgen zit. Zo doet de ziel dat ook. Je krijgt bijvoorbeeld een wijze les over jezelf en het leven verpakt in een nare of leuke situatie of gebeurtenis. Deze kan bijvoorbeeld al dan niet traumatisch of humoristisch, geestelijk en/of lichamelijk zijn. Dat deze aanreikingen verpakt zijn en niet rechtstreeks gegeven worden heeft weer te maken met het feit dat de hoogste licht– en liefdesenergie niet vrijuit kan doorstromen door de aanwezigheid van de lagere energievormen in de ziel. Die lagere energievormen houden dat als het ware tegen. We kunnen daardoor het licht van het bewustzijn en de kracht van de liefde niet meer rechtstreeks ontvangen, het wordt verpakt, verkleurd en het is aan ons om dat weer te ontrafelen.

De “opdracht” of uitdaging is dan om even stil te staan en te kijken waarom dit of dat je nu overkomt. Het stilstaan is het begin van het uitpakken van de surprise en het zoeken naar de essentie die daarin verpakt is. Niet meer wegrennen of doen alsof het niets met jou te maken heeft maar het juist ontmoeten, omarmen. In onze vluchtige  maatschappij is snelheid en doorgaan van groot belang. Stilstaan en even voelen, even kijken, luisteren en vragen naar het ‘waarom’ is vreemd. Toch is dat het eerste doel van de ziel, de persoonlijkheid tot stilstand brengen zodat er geluisterd, gekeken en gevoeld kan worden en er vragen komen naar het hoe en waarom van wat er aan het gebeuren is. Daarmee kan een aanzet gegeven worden tot het leren verstaan van het signaal dat over het algemeen al vaker en in veel verschillende surprises gegeven is. Vanuit deze stilstand ontstaat stilte en in de stilte kun je luisteren naar je eigen innerlijke stem en kun je vragen stellen aan jezelf, aan je ziel, aan God of hoe je dat ook noemt of ziet in en om je heen. Als er niet stilgestaan wordt, worden er ook geen vragen gesteld. We scheuren als het ware onze eigen vragen voorbij en vervangen deze vragen door kortstondige bevredigingen zoals materiële zaken: seks, macht, status, emoties, nep spiritualiteit, geld.

Je zou kunnen stellen dat de ziel voornamelijk het doel heeft om ons te begeleiden en te stimuleren om tot verwerking te komen van die lagere energievormen, het karma. De ziel zal dan ook niet rusten voordat de persoonlijkheid tot stilstand is gekomen en begint te luisteren, begint te kijken, te voelen, te ruiken, waar te nemen en vragen te stellen. En de ziel is daarin eindeloos liefdevol actief en blijft voortdurend situaties en gebeurtenissen aanreiken. 

Toch zie ik om me heen dat mensen vaak meer energie steken in het verbergen dan in het werkelijk gaan staan voor wat werkelijk gevoeld of gedacht wordt. Men verkiest ook vaker de bekende oppervlakte van het bestaan dan de nog onbekende diepte van zichzelf. Dit heeft tot gevolg dat men niet stil staat bij situaties en gebeurtenissen die misschien niet leuk zijn, niet prettig voelen, niet veilig zijn. Hierdoor worden de aangereikte surprises niet uitgepakt maar bijvoorbeeld als toeval, samenloop van omstandigheden, pech of geluk wel of niet geaccepteerd en weggezet.

Wat er gebeurde of de situatie waarin men verzeild was had dan niet werkelijk iets met hen te maken. Het was toevallig, pech of geluk, het had ook net zo makkelijk de buurman kunnen overkomen dus hoeft men er ook geen betekenis achter te zoeken. De surprise wordt dan als een inhoudsloos iets ontvangen en de inhoud blijft daardoor onontdekt.  

En als de eerste kleine surprise niet wordt uitgepakt zal die blijven liggen en automatisch worden meegenomen in de volgende. De volgende surprise zal dus iets groter en dus ook lastiger zijn om uit te pakken. De essentie wordt dus steeds onduidelijker en de verpakking steeds zwaarder en ondoorzichtiger. De dagelijkse problemen zullen daardoor groter worden en zich ook steeds blijven herhalen. Als dit leven na leven zo wordt voortgezet zullen in een bepaald leven uiteindelijk gebeurtenissen en situaties plaatsvinden die bijna niet meer uit te diepen zijn. Men verliest meer en meer de grip op het eigen leven en beleven, de essentie laat zich niet meer vatten. De verpakking is uiteindelijk zo dik en dicht geworden dat er haast niet meer doorheen te komen is. De essentie van de surprise is bijna niet meer te ontdekken. Dit is geen straf of eigen schuld dikke bult, dit is gewoon de wet van oorzaak en gevolg, alles wat je laat liggen komt onder de stof te zitten, gaat roesten, komt uiteindelijk vast te liggen. En als dat eenmaal gebeurd is, is er vaak een heftige beweging nodig om de zaak weer in beweging te krijgen, om de essentie weer in beeld te krijgen.

In mijn beleving is het noodzakelijk om dit proces even wat verder uit te werken en ik wil dit doen aan de hand van het uitwerken van een psychiatrische stoornis. Dat lijkt dan een enorme zijweg maar in mijn beleving is juist het proces van een psychose een proces waarin die diepe, niet meer te vatten essentie, volkomen overspoeld wordt door de verpakking van de surprise. En het lijkt er op dat mensen niet meer weten hoe die surprise uitgepakt zou kunnen worden en alleen nog maar bezig zijn met het uiterlijk van die surprise.

Voor hetzelfde geld kun je ook het proces van borderline, schizofrenie of kanker nemen. Wat is het dat iemand ziek wordt? Zelf bijna uitgeschakeld wordt om nog iets te kunnen doen en machteloosheid de overhand neemt? En waarom in dit boek zoiets zwaars en meedogenloos als een psychose? Daar heb ik een paar redenen voor: allereerst omdat ik daar in mijn leven nogal mee geconfronteerd ben geweest en er een ervaringsdeskundigheid in heb. En ten tweede juist omdat het zo’n zwaar en gecompliceerd proces is, kan het zoveel duidelijk maken. Ik denk dat wie dát proces een beetje doorheeft, heel veel door heeft. Ten derde wil ik ook aantonen dat het model waar dit boekje over gaat, zelfs toepasbaar is op zoiets zwaars als een psychose en dan zowel voor de psychoticus zelf (zolang die nog een bepaalde mate van realiteitszin en bevattingsvermogen heeft) als voor de omstanders.

Bron: http://www.droog.info - Rob Droog