Theofysica: de goddelijke, scheppende krachten

Geplaatst op: 05-08-2007

 

Ammonius Saccas en zijn leerlingen . . . [werden] analogeten genoemd . . . omdat het bij hen gebruikelijk was alle heilige legenden en verhalen, mythen en mysteriën, te verklaren volgens de regel of het beginsel van de analogie en overeenkomst; zodat gebeurtenissen waarvan werd verteld dat ze in de uiterlijke wereld hebben plaatsgehad, beschouwd werden als een weergave van werkingen en ervaringen van de menselijke ziel. – H.P. Blavatsky

Wat ik theofysica noem, heeft betrekking op de paden van lijnen, rondstromende velden, en gebieden van materie, geest, en het oneindig verfijnde, ongrijpbare materiaal van bewustzijn zelf. Het betreft het volledige creatieve proces op elke schaal van de vermenging van kristalheldere, doorzichtige en ondoorzichtige werelden van kosmische materie en hun werking en groei. In deze fluïdische werelden, zoals een mahatma eens zei, is ‘de universele eeuwigdurende beweging, die nooit ophoudt, of haar snelheid vergroot of verkleint . . . maar doorgaat als een in beweging gezette molen . . . de enige eeuwige en ongeschapen godheid die wij kunnen erkennen’, eenvoudig omdat ‘Het de bijzondere eigenschap van de onwillekeurige kracht van het oneindige denken [bewustzijn] is . . . om eeuwig subjectieve stof in objectieve atomen te evolueren . . . of om later kosmische stof te ontwikkelen tot vormen.’1

Veel oude tradities erkenden de gestalt werkelijkheid van atomaire materie. Voor de jains van India is zelfs het kleinste deeltje materie een jiva, een levensatoom of wezen. In feite zijn wijzelf jiva’s (bewuste, geestelijke atomen) die rondstromen in en door het kosmische organisme. De jains wijzen op de onderlinge relatie tussen de micro–, of menselijke, en macroschaal, en geloven dat een alwetende ziener of heilige

werkelijk het proces kan volgen van de onophoudelijke stofwisseling die in het lichaam plaatsvindt, en de cellen kan gadeslaan tijdens hun voortdurende transmutaties; want zijn individuele bewustzijn is zodanig verruimd dat het overeenkomt met het oneindige bewustzijn van het enorme universele zijn. Met zijn innerlijke geestesoog aanschouwt hij de levensatomen, oneindig in aantal, voortdurend rondstromend, elk begiftigd met zijn eigen levensduur, lichamelijke kracht, en ademkracht, tijdens het onafgebroken in– en uitademen.2

– zo vindt er in de ultieme interactieve kunst der kunsten, het leven genoemd, een cyclische herschepping plaats........

Lees verder op:

Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise2002/meijuni2002/theofysica.html - Wynn Wolfe