Het draaiboek van het dagelijkse karma
Geplaatst op: 29-04-2007
Van subatomaire deeltjes tot melkwegstelsels geeft de natuur blijk van een indrukwekkende balans zoals bij een groot orkest waarvan ontelbare grondtonen samenvloeien tot de muziek van de sferen. Als we zelfs maar een ogenblik naar deze muziek luisteren, realiseren we ons dat dissonanten uiteindelijk zullen worden opgenomen in de grotere harmonie als een normale voortgang in de ontwikkeling van het geheel. Tegelijk met het opheffen van de disharmonie zullen individuele spelers iets leren van hun fouten en zich afstemmen op het grotere plan van de melodie. Wijzen uit India noemen dit meedogende leerproces karma, de wet van actie en reactie. Sir Edwin Arnold drukte dit op de volgende wijze uit in zijn Het Licht van Azie:
. . . mijn broeders! Ieders levenis het gevolg van een eerder bestaan;Vroeger bedreven kwaad brengt leed en zorgen,Vroegere goede daden leiden tot geluk. Boek 8
Als wij spelers zijn in dit goddelijke orkest, waar zijn dan de dirigenten? We zijn samengestelde wezens, een maalstroom van krachten temidden van de grotere levenszee waarin we zijn gedompeld.1 Het blijvende deel van ons, ons hogere zelf, bezielt de stoffelijke vormen en energieen waar we meer vertrouwd mee zijn, en stuurt ons regelmatig eropuit om de reis te maken die we een mensenleven noemen. Als dirigent van onze individuele symfonie brengt het de vreugden en problemen precies in evenwicht, zodat ons begrip aan het eind van elk leven hopelijk zal zijn gegroeid. Onze dagelijkse ervaring hier en nu is, als we er oog voor hebben, een zich van dag tot dag ontrollend karmisch draaiboek of karmische partituur. Het lezen van dit draaiboek stelt ons in staat om een beter begrip te krijgen van het doel dat ons hogere zelf elke seconde probeert duidelijk te maken, terwijl het ons aanspoort op het pad naar een groter bewustzijn van de eenheid van het bestaan. Zoals James A. Long het uitdrukte: ........
Lees verder op:
Bron: http://www.theosofie.net/sunrise/sunrise2003/mrtapril2003/draaiboek.html - Andrew Rooke
